ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಹೋಳಿಗೆ ತಿಂದರೆ ಏಳಿಗೆಯುಂಟು !!! - Lalitha Prabandha, published in 'Tushar' monthly magazine, March issue

ಜನೆವರಿ-ಫೆಬ್ರವರಿ  ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಂದರ ಹಿಂದೊಂದು ಜಾತ್ರೆಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ವಾರ ನಮ್ಮೂರ ಜಾತ್ರೆಯಾದರೆ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಪಕ್ಕದ ಊರಿನ ಜಾತ್ರೆ. ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗೇನೋ ನಮಗೆ  ಜಾತ್ರೆಗಳಿಂದ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಹೇಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಶುಚಿಗೊಳಿಸಬೇಕು, ನೆಂಟರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಬಂದವರನ್ನು ಉಪಚರಿಸಬೇಕು ಅಲ್ಲದೇ ಮಹತ್ವದ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ  ದೇವರಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಹೋಳಿಗೆ ಅಂದರೆ ಮುಗೀತು, ಇದಕ್ಕೆ ೨-೩ ಸಿಹಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆ , ಸಮಯ ಬೇಕು.  ಆದರೆ ಈ ಚಳಿಗಾಲದ ಚಳೀಲಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಹೋಳಿಗೆ, ನೆಂಜಿಕೊಳ್ಳಲು ತುಪ್ಪ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಡಿಗೆ ಇದ್ದರಂತೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಗೇಣು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗಳ ಭರಾಟೆ ಶುರುವಾದ್ದರಿಂದಲೂ ಹಾಗೂ ಚಳಿಗಾಲವಾದ್ದರಿಂದಲೂ ಹೋಳಿಗೆಯ ನೆನಪು,  ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಗೆ, ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಸಖನ ತರಹ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ನೆನಪಾಗತೊಡಗಿತು.  

   ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಚಿಕ್ಕವಳಾದ ಕಾರಣ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಕಡೆ ಸುಳಿದವಳಲ್ಲ (ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದು ಬಿಟ್ಟರೆ). ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗರಣೆ ಕೊಡಬೇಕಾದರೆ ಸಾಸಿವೆ, ಕರಿಬೇವು ಚಟಪಟ ಅನ್ನೋದೇ ತಡ, ನಾನು ಮಾರುದ್ದ ಸರಿದು ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾವು ಯಾವಾಗ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋದೆವೋ ಆವಾಗ್ಲೇ ಭಾರತೀಯ ಅಡುಗೆಯ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸುತ್ತಾಡಲು ಹೋದರೆ ಜೊತೆಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಚೂಡಾ ಚಕ್ಕುಲಿ ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೆವು.  ಭಾರತೀಯ ಹೋಟೆಲ್ಲುಗಳು ದುಬಾರಿಯಾದ್ದರಿಂದ, ಏನೋ ಒಂದು ಸಿಗುವ ಸ್ಯಾಂಡ್ವಿಚ್ ತಿಂದು ಮೇಲೆ ಈ ಚೂಡಾ-ಚಕ್ಕುಲಿ ತಿನ್ನುವುದು. ಊಟವಾದ ಮೇಲೆ ಮೌತ್ ಫ್ರೆಶ್ನೆರ್ ಆಗಿ ಸೋಂಪನ್ನು ತಿನ್ನುವ ತರಹ ನಮ್ಮದು ಖಾರ ಫ್ರೆಶ್ನೆರ್ ! ನಾಲಿಗೆಯ ರುಚಿ ಗ್ರಂಥಿಗಳನ್ನು ಸಜೀವವಿಡಲು! ಅವಾಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಕಾಡಿದ್ದು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, ಏನೆಂದರೆ ಅಮೇರಿಕಾ ಮುಂದುವರೆದ ದೇಶ ಅಂಥ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ  ಓದುತ್ತ ಬಂದರೂ, ಇವರು ಯಾಕೆ ಶಿಲಾಯುಗದ ತರಹ ಬರೀ ಹಸಿ ಸೊಪ್ಪು ಅಥವಾ ಮಾಂಸವನ್ನು ಸುಟ್ಟೋ ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ? ಒಗ್ಗರಣೆ ದೂರಿನ ಮಾತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಉಪ್ಪು ಖಾರ ಉಪಯೋಗಿಸುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ?!  ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಜೊತೆ ಅಡುಗೆ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಯೂ ದ್ವಿಗುಣಗೊಂಡಿತು. ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಇದ್ದುದರಿಂದಲೂ ಹಾಗೂ  ಜಾತ್ರೆ ಸಮಯವಾದ್ದರಿಂದ ಹೋಳಿಗೆ ತಿನ್ನಬೇಕು ಎನಿಸಿತು. ಸರಿ, ಕೂಡಲೇ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದೆ. ಫೋನ್ ರಿಂಗ್ ಆಗುತ್ತಲೂ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ; ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ತುಪ್ಪದ ಜೊತೆ ತಿನ್ನುವ ಚಿತ್ರ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಆಸೆ ಕೇಳಿ, "ಏನಾಯಿತೇ? ಏನಾದರೂ ವಿಶೇಷ ಇದೆಯಾ?" ಅಂತ ಕೇಳಬೇಕೆ? ಆಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿರುವ ನಾನು ನನ್ನ ಮಧ್ಯಾಹನ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೂ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅದು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ೨ ಗಂಟೆ.  ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡೋದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವರು ಬಸುರಿ ಬಯಕೆ ಅಂತ ತಿಳಿದಿದ್ದರು!!

   ಅಮ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಹೂರಣದ ಹೋಳಿಗೆಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ ಎದೆ ಧಸಕ್ಕೆಂದಿತು. ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹುಡುಕಾಡೋದು? ಒಮ್ಮೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬ್ಯಾಟರಿ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿದೆ. ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮಾರ್ಕೆಟಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದೆನೆಂಬ ಭಯ! (ಇದ್ಯಾಕೋ ಅತಿಯಾಯ್ತು ಅನ್ಕೋಬೇಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕೆಟಗಳು ಸುಮಾರು ೨ ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಅವರಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ!) ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ; ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇರೋ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕು, ಅಂಗಡಿಯಾತ ಪಟಪಟ ಅಂತ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದು, ಅವನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಎರಡೂ ಸರಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ನನಗೆ ಕಮಿಷನ್ ಬೇರೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು (ಉಳಿದ ಚಿಲ್ಲರೆ). ಇಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ವೈವಿಧ್ಯ? ಯಾವ ತರಹದ ಬೆಲ್ಲ ತಗೋಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯೋದು? ಬೆಲ್ಲದ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಮೇಲಿನ ವಿವರ ಹೋಳಿಗೆಗೆ ಸಂಭಂದಿಸಿದ್ದಿಲ್ಲ! ಸರಿ, ಯಾವ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೊದಲು ನೋಡಿದ ಬೆಲ್ಲದ ತರಹ ಇರುತ್ತದೋ ಹಾಗೂ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ, ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ  ಬಾಯಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ ನೀರು ಬರುವುದೋ ಅದನ್ನೇ ತಗೊಂಡರಾಯಿತು ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದೆ. ಊರಲ್ಲಿ ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಅಂದರೆ ೫೦೦೦ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿ ಆಹಾರ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿರುವ  ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಬೇಕಾ ಎಂದೆನಿಸಿತ್ತು. ಬರೀ ಆರು ಸಾಮಾನು ತರೋಕೆ ನನಗೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಹಿಡಿಯಿತು. ನಮ್ಮಮ್ಮ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಿ ಊಟಾನೂ ಮುಗಿದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ನೆಂಟರು ಬಂದರೆ, ಬೇಕಾಗಿರೋ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಹಿತ್ತಲು ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ತಂದು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇಲ್ಲೇನಾದರೂ ಹಾಗೆ ನೆಂಟರು ಬಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಚಹಾನೇ ಗತಿ!

      ಹೂರಣದ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡುವ ದಿನ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಜಾನಪದ ಪದ್ಯದ ಸಾಲು ನೆನಪಾಯಿತು "ಕತ್ತಿ ಕತ್ತಿ ಕಾರಣ, ಮುದುಕಿ ಹೂರಣ" . ಅದನ್ನೇ ಮೆಲಕು ಹಾಕುತ್ತ  ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಶುರುವಾಯಿತು. ಈ ಸಲ ಗೂಗಲ್ ನ  ಸಹವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗದೇ ಅಮ್ಮನ ಅಣತಿಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ಪೂರ್ವತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಾರಿ ಅಂತರ್ಜಾಲವನ್ನು ನಂಬಿ ಪಾವ್ ಭಾಜಿ ಮಾಡಿ ಕೈ ಸುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ . ಅದು ಎಷ್ಟು ಖಾರವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅದನ್ನು ಆಕಳಿಗೆ ಹಾಕಿದಾಗ ತಿಂದೊಡನೆ ಅದು ಖಾರ ಹತ್ತಿದಂತೆ ಕೋಲೆ ಬಸವನ ಹಾಗೆ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸ ಹತ್ತಿತ್ತು! ಅದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನೋಡುವ ಮೊದಲೇ ಒಂದು ಬುಟ್ಟಿ ನೀರನ್ನು ಇಟ್ಟು ಪಟ್ಟನೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೆ.  ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಹೋಳಿಗೆ ಅಂತ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಡಿಡ್ ಯು ಮೀನ್ ಹೋಳಿಗೆ? ಅಂತ ಕೇಳಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗೊಂದಲುಗೀಡು ಮಾಡಿ ಕಡೆಗೆ ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೋರಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಹೋಳಿಗೆ ರೆಸಿಪಿ, ಒಬ್ಬಟ್ಟು ರೆಸಿಪಿ, ಬೊಬ್ಬಟ್ಲು ರೆಸಿಪಿ, ಪೂರನ್ ಪೋಳಿ, ಬೇಳೆ ಹೋಳಿಗೆ ರೆಸಿಪಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಲ್ಯಾಬ್ ಎಕ್ಸಾಮಿನ ವೈವಾ ದಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ರಿಲೇಟೆಡ್ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಂತೆ!!  ಹೂರಣ ಮಾಡಲು ಇಲ್ಲಿ ಕೈಯಂತ್ರ ಇಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಮಿಕ್ಸಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡದ್ದಾಯಿತು. ಊರಲ್ಲಾಗಿದ್ರೆ ಇದನ್ನ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಅರೆದು ಅರೆದು ಹೂರಣ ಆದ ಮೇಲೆ, ಕಲ್ಲನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ನನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಅಂಗೈಯಿಂದ, ಆಮೇಲೆ ಕೈಬೆರಳುಗಳಿಂದ, ನಂತರ ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದಾದ ಮೇಲೂ ಏನಾದರೂ ಉಳಿದಿತ್ತೆಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಹಾಕಿ ತೊಳೆದವರ ಹಾಗೆ ನಟಿಸುವುದು. ಈಗ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಿಕ್ಸರ್ ಬ್ಲೇಡ್ ಗೆ ನೀರೇ ಗತಿ. ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ್ ಶುಚಿಗೊಳ್ಳುವ ನಸೀಬು ಇದಕ್ಕಿಲ್ಲ. 

   ಮೊದಲು ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಗಾತ್ರದ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ  ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಇದೂ ಕೂಡ ಅಮ್ಮನ ಶೈಲಿಯೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರೀ ದೇವರಿಗಲ್ಲದೆ, ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೇವರು, ಬಾವಿಯ ಮೋಟರ್ ಪಂಪು, ಸೀಮೆ ದೇವರು ಹೀಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದರಿಂದ ಮಧ್ಯಮ ಗಾತ್ರದ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸಹಾಯಕಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದಲೂ ಹಾಗೂ ಹೊಲಕ್ಕೆ ನೈವೇದ್ಯ ಕೊಡಲು ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ನಾನೂ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಇಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳ ಅರಿವಿತ್ತು.  ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಕಾರಣವಿತ್ತು, ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದರೆ ಒಂದು ನೈವೇದ್ಯ ಬಾವಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಬಾವಿಗೇ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದುದು. ಇದರಲ್ಲೇನು ವಿಶೇಷ ಅಂದಿರಾ? ಬಾವಿಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಳಿಗೆ ದೊಪ್ಪ ಎಂದು ಬಿದ್ದಿದ್ದೇ ತಡ, ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ  ಏಡಿಯು ಧ್ಯಾನಭಂಗವಾದ ಸನ್ಯಾಸಿಯಂತೆ ಪಟ್ಟನೆ ಕಲ್ಲಿನ ಸಂದಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು ಹಾಗೂ ನೀರು ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ಇನ್ನು ದಡ ಮುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ, ಮೀನುಗಳು ಹೋಳಿಗೆಗೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿ ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೋಳಿಗೆ ಕ್ಷಣ ಹೊತ್ತು ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ತೇಲಿ ನಂತರ ಮೀನುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮುಳುಗುವ ವೇಗಮಿತಿಯನ್ನು ನಿಗದಿ ಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೋಳಿಗೆಯ ಕೆಳಭಾಗ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆದಿದ್ದರಿಂದಲೂ ಹಾಗೂ ಮೀನುಗಳ ದಾಳಿಯಿಂದಲೂ ಅದು ಹೋಳಾಗಿ ಮುಳುಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹಚ್ಚಿರುವ ಅನ್ನ ತನ್ನ ಸಾಂದ್ರತೆಯಿಂದ ಬೇಗ ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮೀನುಗಳ ಗುಂಪು ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಹೋಳಿಗೆಯ ಕಡೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೋಳಿಗೆಯ ಎರಡೂ ಬದಿಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ತಿಂದರಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿಯ ಹೂರಣ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಅದು ಕೂಡ ಸಾಂದ್ರ ಬಲದಿಂದ ಬೇಗನೆ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು, ಮೀನುಗಳು ಮತ್ತೆ ಅದರ ಕಡೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೊನೆಗೆ ಮುಗಿಯಿತೆಂದು ಕೆಲ ಮೀನುಗಳು ಚದುರಿ ಹೋದರೂ ಸಂಡಿಗೆಯೊಂದು ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ತೇಲುತ್ತಿರುತ್ತಿತು. ಅದರ ಸುತ್ತ ಎಣ್ಣೆಯೆಲ್ಲ ಹರಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನ ಬಣ್ಣಗಳು ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮೀನುಗಳಿಗೆ ಅದು ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿ ಕಂಡು ತಿನ್ನಲೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಚ್ಚಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದೆಲ್ಲ ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋದರೂ ಇದು ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದ ನೆನಪು.  ಈಗಲೂ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆನೆಂದರೆ "ನಾನೂ ಬರಲೇ ಅಪ್ಪಾಜಿ?" ಎಂದು ಕೇಳುವೆ. ಅವರು ಮಾತ್ರ "ನೀನು ನಿನ್ನ ಪಡಿಯಚ್ಚನ್ನು ನೋಡಿಕೋ ಸಾಕು " ಎಂದು ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಿರು ಎನ್ನುವರು.  ಆದರೆ, ಇವತ್ತು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ  ಯಾವ ಗಾತ್ರದ ಹೋಳಿಗೆಯೂ ಆಗುವ ಹಾಗೆ ಕಂಡು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಹೂರಣ ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತೋ? ಹಿಟ್ಟಿನ ಕನಕ ತೆಳುವಾಯಿತೋ ಹೇಳುವವರಾರು? ಆ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ಯಾಚ್ ವರ್ಕ್ ಮಾಡಿ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ತೀಡಿ ಒಂದೈದು ಯಾವುದ್ಯಾವುದೋ ನಕಾಶೆ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಹೋಳಿಗೆಗಳು ಸಿದ್ಧಗೊಂಡವು. ಆದರೂ ಮನಸ್ಸು ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡೆ, ಆದರೆ ತಾಳ್ಮೆ ಬೇಕಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡುವವರ ಮುಖ ಸುದ್ಧಿವಾಚಕರ ಮುಖದಂತಿರಬೇಕು(ದೂರದರ್ಶನದ ಸುದ್ಧಿ ವಾಚಕರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಒಳಿತು. ಬೇರೆ ಮಾಧ್ಯಮದ ಸುದ್ಧಿ ವಾಚಕರ ಮುಖ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಜವಾಬ್ದಾರಳಲ್ಲ.) ಯಾವ ಭಾವನೆಯೂ ಇಣುಕಬಾರದು. ಗಂಡನ ಮೇಲಿನ ಕೋಪವನ್ನೋ ಅಥವಾ ಅತ್ತೆಯ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷವನ್ನೋ ಹೋಳಿಗೆ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಅಷ್ಟು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೇ ಏನೋ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಇದನ್ನು ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. 

   ವಿಧಿ ತನ್ನ ಆಟ ಮುಂದುವರಿಸಿತು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಒಂದು ಗುಂಡಗಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೋಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಬೇಯಿಸ ಹೊರಟರೆ ಅದು ಹರಿದು ಹೋಗಬೇಕೆ? ಬೇಯಿಸುವುದಕ್ಕೂ ನೈಪುಣ್ಯತೆ ಬೇಕು. ಬಹುಶಃ ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಇದನ್ನು ಯಾವ ಅಡುಗೆ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಶೋ ನಲ್ಲೂ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಬರಿಗೈಯಿಂದ್ ಬೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು. ಅದು ನನ್ನಿಂದ ಅಸಾಧ್ಯದ ಮಾತಾಗಿತ್ತು. ಚೂಪಾದ ಚಪಾತಿ ಬೇಯಿಸುವ ಚಮಚದಿಂದ ಬೇಯಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅದು ಹರಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅದರ ಒಳಗಿರುವ ಹೂರಣ ಆಚೆ ಬಂದು ಸುಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಫೈರ್ ಅಲಾರ್ಮ್ ಕೂಗಿಕೊಂಡು ಮನೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸುವುದರಲ್ಲಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿ ತೆಗೆದು ಹೊಗೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೊರಗಟ್ಟಿದೆ. ಅದೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಸುಟ್ಟ ವಾಸನೆ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕರು ಬಂದು "ಏನಮ್ಮಾ ಸುಟ್ಟ ಹೊಗೆಗೆ ಮನೆಯ ಗೋಡೆ ಕಪ್ಪಾದರೆ ಏನು ಗತಿ ?" ಎಂದು ತರಾಟೆ ತಗೊಂಡರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಬಂದು "ಓಹ್ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಲು ಯಾಕೆ ಹೋದಿರಿ?", "ಸರಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸಲಾದ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ನೋಡಬಾರದೇ?" ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ? ಅದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಫೈರ್ ಅಲಾರ್ಮ್ ಎಷ್ಟೋ ಪಾಲು ಒಳ್ಳೆಯದು! 

 

  ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಿ ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲ್ ಮುಖಾಂತರ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಶಹಬ್ಬಾಸ್ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಹೋಗಲಿ ಹೋಳಿಗೆ ಫೋಟೋ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಲೈಕ್ ಗಿಟ್ಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕನಸೂ ನುಚ್ಚು ನೂರಾಯಿತು. ಕಡೆಗೆ, ರುಚಿ ಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಹಸುವಿಗಾದರೂ ಹಾಕೋಣವೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೂ ಮನಸಲ್ಲಿ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಕಾಯಿ ಹೋಳಿಗೆ, ಶೇಂಗಾ ಹೋಳಿಗೆ, ಸಜಕದ ಹೋಳಿಗೆ, ಹುರೆಕ್ಕಿ ಹೋಳಿಗೆ, ಗೆಣಸಿನ ಹೋಳಿಗೆ, ಖರ್ಜೂರದ ಹೋಳಿಗೆ ಬಂದು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಫೋನ್ ಟುಯ್ ಟುಯ್ ಎಂದು ಬಡಕೊಂಡಾಗಲೇ ಎಚ್ಚರ ಆಗಿದ್ದು. ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ, ನನ್ನ ಬಂಧು ಬಳಗ ಇರುವ ವಾಟ್ಸಪ್ಪ್ ಗ್ರೂಪ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಕಾಶೆಯಾಕಾರದ ಹೋಳಿಗೆ. ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ತರಾವರಿ ಸ್ಟೈಲಿಗಳು! ಅದನ್ನು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದವರು ಮಾತ್ರ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಹೊದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡೇ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.