.ಅನುಪಮಾ ಕೆ ಬೆಣಚಿನಮರ್ಡಿ
ಕಳೆದ ಒಂದೂವರೆ- ಎರಡು ವರ್ಷದಿಂದ ಅಂದರೆ ಬಸುರಿಯಾಗಿದ್ದಾಗಿಂದ ಮಗ ಒಂದು ವರ್ಷದವನಾಗುವ ವರೆಗೂ ಎಲ್ಲೂ ದೂರ ಹೋದದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಆಫೀಸು-ಮನೆ-ಆಫೀಸು ಅಷ್ಟೇ. ಮಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಊರಿಂದ-ಬೆಂಗಳೂರು- ಊರು ಅಷ್ಟೇ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಹೊರಾಂಗಣ ಕ್ರೀಡೆ, ಚಟುವಟಿಕೆ/ಸಾಹಸಗಳಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲವಿದ್ದ ನನಗೆ ಈ ದಿನಚರಿ ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿಸುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಹೊಳೆದಿದ್ದೇ ರೆಸಾರ್ಟ್ ತಂಗುವಿಕೆ. ಸರಿ, ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಚಾನ್ಸು ಎಂದು ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿರುವ ರೆಸಾರ್ಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ರೆಸಾರ್ಟ್ ಗೆ ಹೋದರೂ ಕೂಡ ನನ್ನ ದಿನಚರಿ ಮಗನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿತ್ತು. ಕಡೆಗೂ ಒಂದೆರಡು ತಾಸು ಮಗನನ್ನು ಅವರಪ್ಪನ ಸುಪರ್ದಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ "ನಾನು ಹೈಕಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಜಿಪ್ ಲೈನಿಂಗ್ (ಎರಡು ಅಸಮತೋಲನ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಮಧ್ಯೆ ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಹಗ್ಗವಿರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಸವಾರರು ಪುಲ್ಲಿ ಮೂಲಕ ಅಟ್ಯಾಚ್ ಆಗಿ ಒಂದು ಗುಡ್ಡದ ತುದಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಗುಡ್ಡದ ತುದಿಗೆ ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣ ಬಲದಿಂದ ತಲುಪುವುದು.) ಅಡ್ವೆಂಚರ್ ಮಾಡಿ ಬರುವೆ. ನನ್ನ ಮಗ ಪ್ರಣವ್ ಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೋರಿಸಿ!" ಎಂದು ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಪತಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಳಜಿಯಿಂದಾಗಿ ಹೆದರಿ " ಆಂ , ಊ " ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನು ಗುಡ್ಡದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಹೈಕಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಹೈಕಿಂಗ್ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನ, ಹೈಕಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದ ಶೂ ಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದೆ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನು ತುಂಬ ಸಲೀಸಾಗಿ ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ಈಗ ಏದುಸಿರು ಬಿಡುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಬದಲಾದ ಜೀವನ ಕ್ರಮ ಹಾಗು ಹೆರಿಗೆ ಬಳಿಕ ಹೆಚ್ಚಾದ ದೇಹ ತೂಕವೂ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಾಹಸ ಮಾಡುವ ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ? ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಡು ನಡುವೆ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿದ್ದಾಯಿತು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ,ಜಿಪ್ ಲೈನಿಂಗ್ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತಲೇ ಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ, ಜಿಪ್ ಲೈನಿಂಗ್ ಮಾಡುವುದು ಒಂದು ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಗೆ ಹಗ್ಗದ ಮೂಲಕ ಜೋತು ಬಿದ್ದು ತಲುಪುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ಹಗ್ಗ ಕಬ್ಬಿಣದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು ಇದನ್ನು ಪುಲ್ಲಿ ಮುಖಾಂತರ ಸವಾರರಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಲಾಕ್ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೇಬಲ್ ಗಳು ಎರಡೂ ಬೆಟ್ಟದ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಸವಾರರು ಇದರ ಮೂಲಕ ಇನ್ನೊಂದು ಬೆಟ್ಟ ತಲುಪುವುದು.
ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಎತ್ತರದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗುಡಿಸಲು ತರಹ ಇದ್ದು ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಗೈಡ್ ಇದ್ದ. ಈತ ಸವಾರರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಪುಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಸವಾರರ ದೇಹಕ್ಕೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬಿಗಿಯುತ್ತಾನೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಅಂಗನವಾಡಿಯ ಮಕ್ಕಳ ತೂಕ ನೋಡಲು ಒಂದು ತರಹ ವಿಶೇಷ ಬೆಲ್ಟ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಬೆಲ್ಟ್ ಹಾಕಿ ಅವರನ್ನು ವೆಯಿಂಗ್ ಮಷಿನ್ ಗೆ ತೂಗು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಅದೇ ತರಹ ಭದ್ರವಾದ ಬೆಲ್ಟ್ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಇದು ದೇಹ ತೂಕ ಸಮ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿ ಹೋಗಲಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ ಬಳಿಕವೇ ನಾನು ಜಿಪ್ ಲೈನಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೆಳಗಡೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಾಗ, ಜನರು ಇರುವೆಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ದೊಡ್ಡದಾದ ವಿಶಾಲ ಮರಗಳು ಹುಲ್ಲು ಕಡ್ಡಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಸಲ ಭಯವಾಯಿತು. ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಸಾಹಸವೆಂದರೆ ಇದೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಎಂದುಕೊಂಡು ಜಿಪ್ ಲೈನಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ಧುಮುಕಿದೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಎದೆ ಝಲ್ ಎಂದಿತು. ಅತಿಯಾದ ಗಲಿ ಬೇರೆ ಸುಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಳಿಯನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ನಾನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೇಬಲ್ ಸರ್ರ್ ಎಂಬ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸದ್ದು . ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ನಾನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಕೇಬಲ್ ಗೆ ಅಟ್ಯಾಚ್ ಆಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ದೇಹ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರಿಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ನಿಂದಾಗಿ ಅಲುಗಾಡದೆ ಎರಡು ಕೈ ಗಳನ್ನೂ ಪುಲ್ಲಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳಾದ ಮೇಲೆ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಆಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನ್ನೆರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಹಾಗೆ ಅಗಲ ಮಾಡಿದೆ. ಅದು ತುಂಬಾ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿಯಾದ ಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು. ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಜೋರಾದ ಸದ್ದು ಗದ್ದಲ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಹುಷಃ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಿರಬೇಕು. ನನ್ನ ಮಗ ಇದ್ದ ಕಡೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೈ ಬೀಸಿದೆ . ನಿಜವಾಗಲೂ ಅವರೇ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಮಜವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಒಂದೆರಡು ಕೂಗು ಹಾಕುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ತಲುಪಿದ್ದೆ. ಅಯ್ಯೋ ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಮುಗಿಯಿತಲ್ಲ ಎಂದು ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಆ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಗೆ ತೇಲುವ ಅನುಭವವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಅಷ್ಟು ರೋಮಾಂಚವಾಗಿತ್ತು. ೨೦ ನಿಮಿಷದ ಹೈಕಿಂಗ್ ಮತ್ತು ೧೫ ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಜಿಪ್ ಲೈನಿಂಗ್ ನನಗೆ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿತು.
No comments:
Post a Comment