ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಗಿಂತ ಮೊದಲು ಎಲ್ಲ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ನೇಹ ಸಮ್ಮೇಳನ/ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವ ನಡೆಯುವ ಭವ್ಯ ಕಾಲ. ಆ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಆಚರಣೆಗೆ ಕೆಲ ತಿಂಗಳು ಮೊದಲೇ ತಯಾರಿ ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಪರ್ವಕಾಲ ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃಂದ ಹಾಗೂ ಪಠ್ಯೇತರ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವ ಕಾಲ. ಅಲ್ಲದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ ವಿಭಿನ್ನತೆ.
ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ಅದು ಇಂಜಿನೀರಿಂಗ್ ಮೊದಲ ವರ್ಷ. ನಾವಿಲ್ಲ್ಯಾಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀವಿ, ಏನೇನು ಓದಬೇಕು, ಹೇಗೆಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷೆ ಎದುರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಮೊದಲೇ ಪರೀಕ್ಷಾ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿ ನೋಟಿಸ್ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತದ್ದರಲ್ಲಿ ಈ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ದೂರದ ಮಾತು. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ (ಅವರಿಗೆ ಸೀನಿಯರ್ಸ್ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಭಾಗವಹಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿತ್ತು!), ನಾವು ಸುತ್ತಲಿನ ಊರುಗಳಿಂದ ಎಡತಾಕುವವರಿಗೆ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಕುತೂಹಲವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕುತೂಹಲವಿದ್ದುದು ಎರಡೇ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ; ಒಂದು ಅವತ್ತು ಊಟಕ್ಕೆ ಏನೇನಿರುತ್ತದೆ? ಎರಡೆನೆಯದು ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಕಾಲೇಜ್ ಬಸ್ ಅರೇಂಜ್ಮೆಂಟ್ ಇರುತ್ತದೆಯೋ ಎಂದು!
ಹೀಗಿರುವಾಗ, ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಮೊದಲನೇ ದಿನ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಏನೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಾದವರಿಗೆ ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಕವಿತೆ, ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಅಥವಾ ಶಾಯರಿ ಅರ್ಪಿಸುವುದು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಸಿಕೊಡುವ ನಿರೂಪಕರು, ಈ ಹಾಡು ಯಾರಿಂದ ಹಾಗೂ ಯಾರಿಗೋಸ್ಕರ ಎಂದು ಮೈಕ್ ನಲ್ಲಿ ಪುಕಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆದಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಾಡು, ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಗೌರವಾರ್ಥವಾಗಿ ಹಾಗು ಹೆಚ್ಚಿನವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ನಿವೇದನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ವರ್ಷವೆಲ್ಲಾ ಕಾದು ಕುಳಿತು ಹಾಡನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ನಿವೇದನೆಯ ಹಾಡುಗಳು ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದವು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಕೆಲ ಹುಡುಗರು ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳದೆ, ಬರೀ ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ವಿಭಾಗ, ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್ ವಿಭಾಗ ಎಂದಷ್ಟೇ ನಮೂದಿಸಿ; ಈ ಹುಡುಗ ಯಾರಿರಬಹುದು ಎಂದು ರಹಸ್ಯ ಬೇಧಿಸುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅಂತದ್ದರಲ್ಲಿ, ನಿರೂಪಕರು ಥಟ್ಟನೇ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಪುಕರಿಸಿದರು "ಈಗ ಹಾಕಲಾಗುವ ಹಾಡು, ಅನುಪಮಾ ಬೆಣಚಿನಮರ್ಡಿ ಇವರಿಗೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ಶಾಖೆ (ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕಲ್ ಆಂಡ್ ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ branch ), ಬಿ ಸೆಕ್ಷನ್ " ಎಂದು ಹೇಳಿದರಷ್ಟೇ. ನಿಮಿರಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳು "ಯಾರಿಂದ " ಎಂದು ಕೇಳಲು ಹಾತೊರೆದವು. ಆದರೆ, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೂ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಂತೆ ಯಾರಿಗೆ, ಯಾರಿಂದ, ಯಾವ ಹಾಡು ಎಂದು ಪುಕಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು; ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಯಾವೊಂದು ವಿವರಣೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ನೇರವಾಗಿ ಹಾಡನ್ನೇ ಪ್ಲೇ ಮಾಡಿದರು. "ಹೊಡಿ ಮಗ ಹೊಡಿ ಮಗ , ಬಿಡಬೇಡ ಅವನ್ನಾ ..... " ಜೋಗಿ ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಹಾಡು! ಎಲ್ಲರೂ ಹೋ ಎಂದು ಕೂಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಜಾಸ್ತಿನೇ ಪ್ಲೇ ಮಾಡಿದ ನಿರೂಪಕರು, ಹಾಡು ಆದ ಮೇಲೆ "ಇದು ಎಲ್ಲ ಫಸ್ಟ್ ಇಯರ್ ಹುಡುಗರ ಕಡೆಯಿಂದ " ಎಂದು ಒತ್ತಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿದರು. ನನಗಂತೂ ಕೋಪ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತ್ತು. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೆಲ್ಲ ನಕ್ಕು ನಕ್ಕು, ಏನೇ ಕಾಲೇಜ್ ಬ್ಯಾಗಲ್ಲಿ ಮಚ್ಚು ಏನಾದರೂ ಇಟ್ಕೊಂಡಿದೀಯಾ? ಅವರು ಯಾಕೆ ಆ ಹಾಡನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸ್ವಲ್ಪ ನೇರವಾಗಿ ಇದ್ದುದನ್ನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಹೇಳುವ ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವ ಹಾಗೂ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ, ಕಾಲೇಜ್ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಮೀಸಲಿರಿಸಿದ ಸೀಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹುಡುಗರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ನಾನು ಕೂತಿದ್ದಕ್ಕೆ ಈ ಹಾಡನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವುದೇ? ನನಗೊತ್ತಿತ್ತು, ಇಡೀ ಕಾಲೇಜಿನ ಫಸ್ಟ್ ಇಯರ್ ಹುಡುಗರ ಮೆದುಳು ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಯಾರೋ ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ನಮೂದಿಸಲು ಭಯವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು!
ಆದರೆ, ಇದೊಂದು ಸವಿನೆನಪಾಗಿ ನನ್ನ ಮನಃ ಪಟಲದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಈಗಲೂ, ಜೋಗಿ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡು ಟಿವಿ ಮೇಲೆ ಬಂದರೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮೆಸೇಜ್ ಬಂದಿರುತ್ತೆ, ಈ ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ ಹಾಕು, surprise ಅಂತ. ಆದರೂ ಕೂಡ ಇಂದಿಗೂ ಆ "ಎಲ್ಲ ಫಸ್ಟ್ ಇಯರ್ ಹುಡುಗರ ಕಡೆಯಿಂದ " ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಟ್ಟ ಹುಡುಗನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ (ಸಿಗಲಿ ನನ್ನ ಕೈ ಗೆ ಎಂದು!!).
This story shows ur side of being Bold, Accepting yet funny!! nice writing though :-)
ReplyDelete